Storythai

ไม่ได้หายไป  แต่ไม่นึกถึง....



ความทรงจำบางอย่างที่ผ่านไปแล้วบางเรื่องก็เปนสิ่งที่ไม่สามารถลืมได้..



แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้จำเป็นสำหรับปัจจุบันของชั้น..



ชั้นเองก็เป็นมนุษย์..


แน่นอนว่าไม่ได้เกิดมาวันนี้ แล้วโตเลย..



เกิดมาเมื่อครั้งในอดีต และตอนนี้กำลังมีชีวิตอยู่..


ในปัจจุบัน..







ถ้ามีคนถามว่าลืมอดีตได้ยังไง..



ป่าวเลย..ชั้นไม่ได้ลืม แต่อดีตก้อเปนอดีต

มันเคยอยู่ที่ไหนก็อเอาไว้ตรงนั้น อย่าเอามันมาอยู่กับปัจจุบัน

เพราะ..มันสำคัญและใช้งานได้ไม่เหมือนกัน..





ฉะนั้น....กรุต้องแยกให้ออก


อดีต..


ปัจจุบัน..


และอนาคต..


อะไรคืออะไร  เกี่ยวข้องกันอย่างไร..และสำคัญแค่ไหน..







วันนี้เรามีเรา


แต่ก่อนเราอาจจะไม่มีครัย  หรือเคยมีครัย


แต่ยังไงวันนี้


เรามีเรา..



วันก่อน..ปอยกินข้าวคนเดียว..แต่

วันนี้....ปอยกินข้าวกะอั้ม


วันก่อน..เหงาไม่มีครัย....แต่

วันนี้...คิดถึงอั้มแทบตาย


วันก่อน..ไม่ใช่อย่างวันนี้....แต่

วันนี้...ไม่เหมือนอย่างเคยเป็น..



บอกตามตรงว่าตอนนี้ ดีจัยมาก...ดีจัยกับทุกๆวัน..

มีควาสุขมากที่มีวันนี้...






มีจริงแฮะ..คนที่กรุหา...

คนที่รักกรุมากกว่าอะไรทั้งหมด   คนที่ยิ้มให้กรุ   คนที่ไม่ว่ากรุจะอยู่หรือไม่เค้าก็จะมองเห็นกรุ..






บริสุทธิ  อ่อนโยน  นุ่มนวล   งดงาม   แต่ช้ำง่าย...




ถ้าเปรียบรักของเราเปนกุหลาบขาว..

ชั้นอยากจะบอกว่า..รักนะ กุหลาบขาว...




ฮ่าๆ





ps.

ได้ที่ไม่ควรจะมีชื่อเรื่อง..

และก็คงไม่รู้ว่าจะตั้งว่าไร ฮ่าๆ

ก้าวไปข้างหน้าสิค๊ะ!

ถ้าไม่คิดจะก้าวไปก็ตายมันตอนนี้เลยสิค่ะ..

เลือกเลยๆ จะหยุดกับที่ หรือจะก้าวไปข้างหน้า..

ขอให้เทพแห่งกุหลาบขาวคุ้มครองคุน!





- อั้มจ๋า..เบื่อยังน้อ..ประโยคนี้ -

-

--

---

----

ขอโทดน้าที่รักอั้มหมดหัวใจ